Jako dzieciak chciałem być radiowcem albo motorniczym. Z motorniczym się nie udało, ale tramwaje nadal lubię. Z radiem – o dziwo – się udało. Najpierw byłem słuchaczem. Słuchałem, wygrywałem w konkursach i chodziłem do wszelkich możliwych redakcji, podglądać pracę radiowych prezenterów. Potem było liceum i radiowęzeł (którego byłem, skromnie zaznaczę, założycielem i szefem). Jeszcze przed studiami trafiłem do nieistniejącej już Rozgłośni Harcerskiej – kuźni radiowego dziennikarstwa. Po niej było Radio PLUS Warszawa-Praga, w którym przez 3 lata budziłem mieszkańców stolicy. W 2001 roku radio niespodziewanie zamieniłem na telewizję. Ale jak ktoś zakochał się w radiu, nigdy o tej miłości nie zapomni. Dlatego gdzieś po drodze było Radio PiN, a w 2010 roku wielki powrót do najlepszego Radia PLUS. I znowu budzę słuchaczy. Tym razem w całym kraju. Tylko kto obudzi mnie? ;o)