Nikt nie chce Złotej Kamienicy

2026-02-17 7:27

W przetargu na sprzedaż budynku przy ulicy Długi Targ 41 nikt nie złożył oferty. Była to druga próba sprzedaży obiektu. Cena wywoławcza wynosiła 22 miliony złotych.

Pieniądze

i

Zgromadzone banknoty o nominale 100 złotych, z wizerunkiem króla Władysława II Jagiełły, symbolizują potencjalną zmianę w systemie świadczeń socjalnych w Polsce. Propozycja "200 000 Plus" zakłada jednorazowy zastrzyk gotówki dla rodziców, co stanowi duży kapitał na start. Więcej o tej rewolucyjnej idei przeczytasz na portalu Super Biznes.

Złota Kamienica w Gdańsku to własność Uniwersytetu Morskiego w Gdyni. W związku z brakiem ofert - zgodnie z obowiązującymi przepisami - przetarg zakończył się wynikiem negatywnym i wkrótce uczelnia poinformuje o dalszych krokach. Pierwszy przetarg ogłoszono 20 marca2025 roku, a termin składania ofert upłynął 16 czerwca 2025 roku. Cena wywoławcza wynosiła wówczas 19,6 miliona złotych. Zainteresowana zakupem była wtedy tylko jedna firma, która wpłaciła około 1,9 miliona złotych wadium, lecz wycofała się z zamiaru nabycia nieruchomości i utraciła wpłaconą kwotę. Drugi przetarg na sprzedaż Złotej Kamienicy uczelnia ogłosiła w połowie listopada ubiegłego roku. Cena wywoławcza wynosiła 22 miliony złotych. Sprzedaż kamienicy jest związana z kolejnymi zamierzeniami inwestycyjnymi oraz zmianami w strukturze uczelni, w tym planami związanymi z budową siedziby Wydziału Informatyki, a także budową nowego akademika oraz dalszym rozwojem uczelni.

Złota Kamienica przy Długim Targu 41, znana także jako Dom Steffensów i Dom Speimanna, od średniowiecza należała do zamożnych gdańskich mieszczan pełniących funkcje w miejskich władzach. W 1601 roku posesję nabył Johann Speimann. W 1786 roku trafiła zaś do rodziny Steffensów, u której pozostawała do 1918 roku. Po przejęciu przez miasto została połączony z sąsiednimi kamienicami, odrestaurowana w latach 1924–1925 i częściowo przeznaczona na zbiory muzealne, które zaginęły w czasie II wojny światowej. Zniszczona w 1945 roku, kamienica zachowała fasadę i została odbudowana, a po 1952 roku mieścił się w niej Instytut Morski.