15 sierpnia obchody organizowane są w różnych częściach Polski. Te centralne dbywają się przede wszystkim na Jasnej Górze, w Kalwarii Pacławskiej oraz Kalwarii Zebrzydowskiej, a także w innych sanktuariach maryjnych. Natomiast główne obchody Święta Wojska Polskiego i rocznicy Bitwy Warszawskiej 1920 roku - w Warszawie i jej okolicach, m.in. Ossowie i Radzyminie.
W związku z uroczystością Wniebowzięcia NMP, na Jasnej Górze przypada tzw. pierwszy sierpniowy szczyt pielgrzymkowy. Tradycyjnie 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia NMP i rocznicę „Cudu nad Wisłą”, na Jasnogórskim Szczycie zostanie odprawiona Msza św. odpustowa o godz. 11.00. W tym dniu główne uroczystości odpustowe odbywają się też m.in. w Kalwarii Pacławskiej i Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie świętowanie ma kilkudniowy charakter.
Z okazji 105. rocznicy "Cudu nad Wisłą", na terenie Sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej w Ossowie (diecezja warszawsko-praska), 15 sierpnia, o godz. 10.00 będzie celebrowana Msza Święta pod przewodnictwem bp Romualda Kamińskiego, ordynariusza warszawsko-praskiego. Po niej nastąpi Apel Poległych oraz złożenie wieńców na Cmentarzu Bohaterów 1920 roku. Natomiast w katedrze polowej w Warszawie już odbywają się uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego.
Wiara we wniebowzięcie Maryi obecna jest od pierwszych wieków chrześcijaństwa, choć dogmat ogłoszono dopiero w 1950 r., wyłącznie w Kościele katolickim. Papież Pius XII ustanowił go m.in. w odpowiedzi na prośbę polskich biskupów. W tradycji Kościołów wschodnich święto to nosi nazwę „Zaśnięcie Matki Bożej”. W Polsce dzień ten znany jest również jako święto Matki Bożej Zielnej, od wieków związane z błogosławieństwem ziół, kwiatów i płodów ziemi.
Znaczenie teologiczne i początki obchodów
Uroczystość upamiętnia prawdę wiary, że Maryja, Matka Jezusa Chrystusa, po zakończeniu ziemskiego życia została wzięta z ciałem i duszą do nieba. Wydarzenie to rozumiane jest jako Jej bezpośrednie uczestnictwo w Zmartwychwstaniu Chrystusa. Nowy Testament nie wspomina o ostatnich dniach życia Maryi, Jej śmierci ani wniebowzięciu. Jednak brak grobu i relikwii Matki Bożej od początku skłaniał chrześcijan do przekonania, że Jej ciało nie pozostało na ziemi, lecz zostało przemienione na wzór ciała zmartwychwstałego Jezusa i zabrane do nieba. Wniebowzięcie Maryi potwierdza misję, którą Bóg powierzył Jej w dziele zbawienia.
Wschodnia i zachodnia tradycja
Święto, jako Zaśnięcie Bogurodzicy, pojawiło się w Kościele wschodnim w 431 r. Kościół łaciński wprowadził obchody Wniebowzięcia (Assumptio) w VII wieku. Z pism św. Grzegorza z Tours (+594) wynika, że w Galii obchodzono je już w VI wieku, początkowo 18 stycznia. Prefacja mszalna z tego okresu zawierała słowa: „Tę, która nic ziemskiego za życia nie zaznała, słusznie nie trzyma w zamknięciu skała grobowa”. Wielu świętych, m.in. Grzegorz z Tours, Albert Wielki, Tomasz z Akwinu i Bonawentura, rozważało prawdę o wzięciu Maryi do nieba z duszą i ciałem. Jednym z dowodów tej wiary jest fakt, że Kościół nigdy nie poszukiwał relikwii ciała Maryi ani nie wystawiał ich do publicznej czci.
Ogłoszenie dogmatu
Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus z 1 listopada 1950 r. stwierdził: „Powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej” (Breviarium fidei VI, 105).
Czy Maryja umarła?
Dogmat nie przesądza, czy Maryja zmarła, czy też została wzięta do nieba bez umierania. W Kościołach wschodnich tradycja mówi o „zaśnięciu” Maryi. Jan Paweł II w katechezie z 26 czerwca 1997 r. wyraził przekonanie, że Matka Boża doświadczyła naturalnej śmierci, podobnie jak Jej Syn.
Święto w Polsce i na świecie
Wniebowzięcie NMP jest dniem wolnym od pracy w wielu krajach, m.in. w Austrii, Belgii, Niemczech, Francji, Włoszech, Hiszpanii, Polsce, na Litwie i w Słowenii.
W Polsce, a także w krajach na obszarze dawnej Rzeczypospolitej oraz innych krajach Europy środkowo-wschodniej, oprócz wymiaru teologicznego ma ono charakter dziękczynienia za zbiory. Zwyczaj święcenia ziół i zbóż w trakcie liturgii symbolizuje wdzięczność za Bożą opiekę oraz prośbę o błogosławieństwo dla pracy rolników.
Tego samego dnia obchodzone jest Święto Wojska Polskiego, ustanowione na pamiątkę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej z 1920 r.Źródło: BP KEP, ekai
