Wizyta Jana Pawła II w rzymskiej synagodze 40 lat temu i wygłoszone tam przemówienie było przełomem w relacjach z judaizmem. Odwołując się do soborowej deklaracji Nostra aetate papież zwrócił uwagę na szczególną relację chrześcijaństwa z judaizmem. „Religia żydowska nie jest dla naszej religii rzeczywistością zewnętrzną, lecz czymś wewnętrznym. Stosunek do niej jest inny aniżeli do jakiejkolwiek innej religii. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i pod pewnym względem – można powiedzieć – naszymi starszymi braćmi”.
Papież podkreślił też, że nie można Żydom jako narodowi przypisywać żadnej dziedzicznej ani zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Jezusa. Dlatego nie ma „żadnych podstaw do jakiejkolwiek, rzekomo teologicznie usprawiedliwionej dyskryminacji czy – co gorsza – prześladowań Żydów”.
Cytując Nostra aetate Ojciec Święty przypomniał, że Żydzi „pozostają przedmiotem miłości Boga”, który powołał ich „wezwaniem nieodwracalnym”. Nie należy zatem nie należ przedstawiać Żydów jako odrzuconych czy przeklętych.
Mówiąc o tragedii holokaustu Jan Paweł II podkreślił, że akty dyskryminacji, niesprawiedliwego ograniczania wolności religijnej, ucisku, także w zakresie swobód obywatelskich wobec Żydów, były zjawiskami obiektywnie godnymi najwyższego ubolewania. Cytując ponownie Nostra aetate, oświadczył, że Kościół „ubolewa nad nienawiścią, prześladowaniami i wszelkimi objawami antysemityzmu, skierowanymi przeciw Żydom w każdym czasie i przez kogokolwiek”.
Źródło: vaticannews.pl
