W Polsce dzień ten znany jest jako święto Matki Bożej Zielnej. Wierni przynoszą do świątyń wiązanki złożone z ziół, kwiatów polnych, kłosów zbóż, a czasem także owoców i warzyw. Poświęcone rośliny przechowuje się w domach, stodołach lub oborach, wierząc w ich ochronne działanie, są też wykorzystywane w medycynie ludowej.
W Niemczech i Austrii obrzęd znany jest jako Kräuterweihe. Bukiety składają się z 7, 9 lub 12 gatunków ziół, m.in. dziurawca, mięty, szałwii czy wrotyczu. Liczba roślin ma symboliczne znaczenie biblijne. Tradycja jest szczególnie żywa w Bawarii, Tyrolu i regionach alpejskich.
W Czechach i na Słowacji (Požehnání bylin) przynosi się do kościoła głównie lecznicze zioła i kwiaty z pól, czasem uzupełnione o warzywa. Poświęcone wiązanki umieszcza się w domach i oborach, prosząc o zdrowie i ochronę.
Na Litwie Žolinių šventė jest także świętem zakończenia głównych prac polowych. W bukietach pojawiają się zioła, kwiaty, kłosy i owoce, a poświęcone rośliny przechowuje się do następnych żniw lub pali podczas burz.
Na Ukrainie w dniu Успіння Богородиці wierni przynoszą „маковійчик” – bukiet z ziół, makówek i zbóż. Mak symbolizuje ochronę przed złymi mocami, a zioła – przed chorobami.
We Włoszech zwyczaj święcenia roślin jest mniej rozpowszechniony, choć w niektórych regionach, zwłaszcza w Umbrii, przynosi się do poświęcenia lawendę i rozmaryn – symbole czystości Maryi i ochrony domu.
Choć nazwa „Matka Boża Zielna” jest właściwie unikalna dla Polski, podobne praktyki 15 sierpnia można odnaleźć w wielu krajach, szczególnie w Europie Środkowej i Niemczech. Obrzęd, łącząc wiarę z tradycją rolniczą, podkreśla wdzięczność za Bożą opiekę i plony ziemi.
Źródło: ekai
