Święcenia diakonatu w parafii Miłosierdzia Bożego w Lublinie [AUDIO]

W kościele parafialnym pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie 9 maja odbyły się tegoroczne święcenia diakonatu. Eucharystii przewodniczył i święceń udzielił bp Adam Bab.

Święcenia diakonatu przyjęło 4 alumnów piątego roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie:

Paweł Laskowski – z parafii pw. Świętego Ducha w Chełmie

Jakub Olech – z parafii pw. św. Dominika w Turobinie

Michał Pióro – z parafii pw. św. Anny w Lubartowie

Marcin Surtel – z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie

8 maja, w przeddzień przyjęcia święceń diakonatu, alumni piątego roku podczas uroczystych nieszporów tradycyjnie złożyli wyznanie wiary, deklarację dobrowolnego przyjęcia święceń oraz przysięgę wierności przy objęciu obrzędu wykonywanego w imieniu Kościoła. Liturgii przewodniczył oraz okolicznościową homilię wygłosił opiekun roku, ks. Adam Pendel. Alumni – kandydaci do święceń, w Domu Ogniska Światła i Miłości w Łopocznie odbyli też rekolekcje przed święceniami diakonatu.

Diakonat to pierwszy (najniższy) stopień w hierarchii sakramentu święceń w Kościele rzymskokatolickim. Jest to tzw. stopień służby, gdyż zadaniem diakonów jest udzielanie pomocy i służenie kapłanom – prezbiterom i biskupom. Sam diakon nie jest natomiast kapłanem.

Diakonat został ustanowiony już w początkach chrześcijaństwa.

Diakon (gr. „sługa”) to duchowny Kościoła rzymskokatolickiego, który nie jest kapłanem, ale pełni wyznaczone mu funkcje administracyjne i duszpasterskie. Diakoni mogą zostać uprawnieni m.in. do udzielania chrztu oraz Komunii świętej, głoszenia Słowa Bożego bądź prowadzenia pogrzebów. Pełnią także rolę asystentów biskupów i prezbiterów w czasie funkcji liturgicznych i różnych celebracji, m.in. asystują przy zawieraniu małżeństwa. Samodzielnie mogą przewodniczyć nabożeństwom i sprawować sakramentalia. Zajmują się także dziełami charytatywnymi Kościoła. Diakon nie może natomiast m.in. słuchać spowiedzi, udzielać namaszczenia chorych czy celebrować Mszy świętej.

Diakonem mężczyzna staje się na mocy sakramentu święceń czyli przez włożenie rąk przez biskupa i modlitwę konsekracyjną. Jest to obrzęd nazywany ordinatio. Poprzez akt sakramentalny kandydatowi udzielany jest dar Ducha Świętego. Ponadto przy święceniach diakonów przekazuje się im księgę Ewangelii jako symbol posłannictwa głoszenia Dobrej Nowiny.

Diakoni podczas liturgii zamiast ornatu mszalnego noszą dalmatykę albo albę ze stułą przewieszoną przez lewe ramię i spiętą u dołu.