Osiedle składało się z budynków wzniesionych z pustaków wyprodukowanych z mielonego gruzu w charakterystycznym różowym odcieniu. Zgodnie z pierwotnym założeniem projektowym budynki nie miały być tynkowane pozostając w surowej, modernistycznej formie. W trakcie budowy zmieniono oryginalną koncepcję. Domy otynkowano w stylu socrealistycznym, który nawiązywał do uproszczonego klasycyzmu. Budynek przy ul. Nowolipki 15 jest jednym z dwóch bliźniaczych bloków, w których elewacja została podzielona na pięć wysuniętych części. Po 1956 roku zyskały one bogatą dekorację plastyczną. Budynek pod numerem 15 jest w kolorze beżu i ciemnego różu, a sąsiedni, przy Nowolipki 13, w kolorystyce biało–niebieskiej.
Socrealistyczny wygląd budynku wyróżnia się bogatymi zdobieniami architektonicznymi. Zaokrąglone ramy okien zrobiono z gotowych elementów z gruzobetonu, a wysunięte części budynku z pilastrami w układzie schodkowym ozdobiono sgraffitem, czyli dekoracją ścienną polegającą na zeskrobywaniu warstw tynku, aby odsłonić kolorowy wzór, w tym przypadku dwubarwne romby. Na parterze frontu i ścianach bocznych budynku znajdują się ozdobne geometryczne zdobienia z tynku o chropowatej fakturze, w kolorze różowym. W czasie późniejszych remontów elewację pokryto żółtym tynkiem nakrapianym, typu baranek.
Celem prowadzonych obecnie prac, oprócz poprawy stanu technicznego elewacji, jest przywrócenie pierwotnego sposobu jej wykończenia. Usunięto wtórny tynk nakrapiany powyżej parteru i położono nowe tynki. Całość pomalowano w naturalnej kolorystyce wynikającej z przeprowadzonych wcześniej badań. Poddano konserwacji dekorację sgraffito. Z kolei gzymsy pośrednie podkreślające podziały elewacji wykończono tynkiem barwionym w masie w odcieniu brudnego różu występującym także w innych partiach dekoracji.
